Gervigreindarvetur er heiti á tímabilum í sögu gervigreindar þegar fjármögnun og áhugi minnkuðu mikið. Fyrsti veturinn er yfirleitt talinn hafa hafist um miðjan áttunda áratuginn, eftir að fyrstu kerfin réðu ekki við flókin raunveruleg verkefni. Annar fylgdi seint á níunda áratugnum, þegar sérfræðikerfi stóðu ekki undir væntingum.
Hugtakið er notað sem áminning um að miklar væntingar geta leitt til vonbrigða. Það kemur upp þegar spurt er hvort fjárfesting í gervigreind í dag sé meiri en árangurinn réttlætir.